در قلب زنجان، دستههای عزاداری حسینیه اعظم با قامتی استوار و قلبی مالامال از عشق، کوچههای تاریخی را میکوبند.
صدای همآوازِ «حسین، حسین، شهید کربلا» از لابهلای ابرهای بخارِ نفسهای یخزده برمیخیزد، درحالی که زنجیرهای سینهزنی بر پیکرهای عاشقان، همنوا با ریتمِ ماتم میتپد. پرچمهای سیاهِ مزین به نامِ حضرت عباس(ع) زیر نور فانوسهای کهن، سایههایی حماسهساز بر دیوارهای آجری میاندازند و خاکِ قدمگاهِ عزاداران، روایتگر قرنها وفاداری است.
اینجا زنجان است؛ جایی که «سینهزنی» تنها یک آیین نیست، نفس کشیدنِ یک شهر در عشق به شهیدان است
