در وضعیت فعلی سیاسی زنجان بیقراری برای دیده شدن؛ سندرم تازه سیاستمداران زنجان شده و این استان بیس از هر زمان دیگری نیازمند اقدامات اجرایی واقعی بجای شوآف رسانه ای است.
زنجان امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند نمایندگانی است که بتوانند صدای واحدی برای توسعه استان باشند. اما بررسی عملکرد پنج نماینده فعلی نشان میدهد که این صدا نه تنها واحد نیست، بلکه به چندین جزیره پراکنده تبدیل شده است؛ جزیرههایی که هر کدام در پی اثبات وزن شخصی خود هستند و در این مسیر، منافع جمعی استان را به حاشیه راندهاند. این وضعیت، بهروشنی نشان میدهد که رویکرد فردگرایانه و رقابتهای شخصی، جایگزین کار جمعی و برنامهریزی کلان شده است.
نمایندگان زنجان در این دوره، بیش از آنکه به متن کارکرد نمایندگی بپردازند، درگیر حاشیههایی شدهاند که گاه حتی از متن پررنگتر است. از حضور برادران در عرصههای غیررسمی و گرفتن پستهای اجرایی تا تشکیل لشکرهای سایبری و محکومیتهای قضایی، همه و همه تصویری بیسابقه و نگرانکننده از نمایندگی استان ارائه دادهاند. این حاشیهها نه تنها اعتماد عمومی را خدشهدار کرده، بلکه مسیر توسعه را مسدود ساخته و جای کارکرد واقعی نمایندگی را گرفتهاند.
یکی از ویژگیهای بارز نمایندگان فعلی، بهرهبرداری سریع و رسانهای از رخدادهای مهم استان است. رقابت برای دیده شدن و عقب نماندن از یکدیگر، به سندرمی سیاسی تبدیل شده که میتوان آن را «بیقراری برای دیده شدن» نامید. این سندرم، سایه سنگینی بر فضای سیاسی استان افکنده و موجب شده عملکردسازی جای کارکرد واقعی را بگیرد. نتیجه چنین رویکردی، وضعیت اسفناک توسعه زنجان است؛ وضعیتی که در آن، نمایش رسانهای بر حل مشکلات واقعی مردم غلبه دارد.
در عرصه کمیسیونهای تخصصی مجلس نیز نمایندگان زنجان حرفی برای گفتن ندارند. آنان به جای ارائه طرحهای مطالعاتی و برنامههای کارشناسی، منافع کوتاهمدت و شخصی را ترجیح دادهاند. این ضعف در کار تخصصی موجب شده استان زنجان در سطح ملی صدای مؤثری نداشته باشد و مطالبات مردمی در هیاهوی سیاسی گم شود. همسویی غیرمنطقی با وزرا و دولت، به جای پیگیری مشکلات واقعی مردم، یکی دیگر از نقدهای جدی به عملکرد این نمایندگان است.
شعارهای توسعهای که در زمان تبلیغات انتخاباتی مطرح شد، امروز تنها در دفتر خاطرات باقی مانده است. فقدان طرحهای جدی، نبود کار جمعی، غلبه حاشیه بر متن و ترجیح منافع شخصی بر مصالح عمومی، تصویری ناامیدکننده از عملکرد نمایندگان فعلی زنجان ارائه میدهد. این وضعیت نشان میدهد که مجلس فعلی نتوانسته نقش واقعی خود را در پیگیری مطالبات مردم ایفا کند.
تحلیل این شرایط بهروشنی بیانگر آن است که امید بستن به این مجلس برای حل مشکلات زنجان چندان واقعبینانه نیست. اگرچه نمایندگان در ظاهر فعالاند و در رسانهها حضور پررنگ دارند، اما این حضور بیشتر به نمایش شباهت دارد تا به کارکرد واقعی. نتیجه چنین رویکردی، تداوم مشکلات ساختاری در حوزههای اقتصادی، اجتماعی و زیرساختی استان است.
زنجان امروز نیازمند بازنگری جدی در شیوه انتخاب و ارزیابی نمایندگان است. جامعه مدنی و رسانهها باید مطالبهگری بیشتری داشته باشند تا نمایندگی از یک جایگاه شخصی و رسانهای به نهادی واقعی برای دفاع از منافع مردم تبدیل شود. تنها در این صورت است که میتوان امید داشت زنجان از وضعیت کنونی فاصله گرفته و به مسیر توسعه پایدار بازگردد.
